موج نور

آزادی

عشق باش و

از سر انگشتان احساسم جاری شو،

شعر باش و

واژه گانم را ابدیت ببخش؛

من باش و در من باش

ای آزادی

تو را به هیچ اسارتی ندهم!

+نوشته شده در یکشنبه هفدهم آذر 1387ساعت4:44توسط فرشته ضیایی |

تجربه

بودنم را در نبودن ها

و تنهایی ام را

در درون خود بودنها

تجربه میکنم

در مسیر باد ایستاده ام و

گیسوان بریده ام را در مشت هایم میفشارم

+نوشته شده در جمعه هشتم آذر 1387ساعت8:31توسط فرشته ضیایی |

من ترا عمر عزیزی نقد جان پنداشتم

باورت را بر صداقت بی گمان پنداشتم

بال و پر بگشودم و رفتم به اوج خاطرت

آرزویت را به قلبم آشیان پنداشتم

آنچنان غرق دوچشم خوب و زیبایت شدم

هر نگاهت قاصد عشق نهان پنداشتم

لحظه لحظه میتنیدی در روان شعر من

بودنت را در کنارم جاودان پنداشتم

در کمال سادگی ام هر کلامی را زتو

معنی بنهفتهء راز جهان پنداشتم

جان من از این حقیقت تلختر آیا بود؟

تو چنین بودی و من اما چنان پنداشتم

+نوشته شده در جمعه هشتم آذر 1387ساعت8:1توسط فرشته ضیایی |