موج نور

برای دیدن یک لحظه در نگین نگات

هزار گونه در آیینه ها نگاه کردم

سکوت بود ودو چشمی که گم شدی دروی

و یک فسانهء نا گفته های پر دردم

نفس نفس به هوای تو زنده ام ورنه

ز بعد رفتن تو شهر از هوا خالیست

تو نیستی که بگویم چه حالتی دارم

گلوی ملتهبم از تْن صدا خالیست

+نوشته شده در دوشنبه سیزدهم اسفند 1386ساعت9:57توسط فرشته ضیایی |

برو بس است عزیزم دگر مرنجانم

که هر چه بود کشیدم توان بیشم نیست

به سنگ میزنم و میشکنم دل خود را

دلی که دلزده از حالت پریشم نیست

+نوشته شده در دوشنبه سیزدهم اسفند 1386ساعت9:49توسط فرشته ضیایی |